Smoki

Na temat tych istot krąży po świecie wiele legend. Niestety, lub może na szczęście nie jesteśmy w stanie przyrównać ich do prawdziwego stanu rzeczy. Co do jednego wszystkie podania są zgodne: Smoki zniknęły z tego świata podczas rozdzielenia i od tego czasu nikt ich więcej nie widział.

Wiedza o pochodzeniu smoków jest bardzo niepewna, powstało wiele teorii dotyczących tego tematu, lecz tylko niektóre cieszą się większą popularnością wśród uczonych. Nie zdradzając moich własnych podejrzeń przedstawię kilka najbardziej prawdopodobnych.

Jak wiadomo elfy zostały stworzone by sprawować pieczę nad Leirą. Pierwsza teoria głosi, że bogowie nie ufali całkowicie swym pierworodnym. Stworzyli pierwsze smoki mające pilnować i doradzać elfom. Smoki jako istoty niemal całkowicie magiczne przybierały różne formy i kształty, potrafiły nimi również niemal dowolnie manipulować, przybierając chociażby postaci elfów i żyjąc w ich społeczności. Niektórzy mówią nawet, że pierwszą splugawioną przez Hekstosa istotą był właśnie smok i dzięki niemu uwięziony bóg zyskał sobie wielu popleczników pośród elfów, co jeszcze bardziej rozszerzało jego niecny wpływ.

Wedle drugiej teorii smoki wywodzą się spośród pradawnych. w dawnych czasach, gdy jeden z elfów osiągał wielką dojrzałość i mądrość, oraz olbrzymią wiedzę i doświadczenie, mógł poddać się magicznemu rytuałowi. Często w jego odprawieniu pomagali mu rodzina i przyjaciele, a całe zdarzenie przypominało wielka uroczystość. Po zakończonym rytuale elf przemieniał się w smoka, magiczną istotę odzwierciedlającą jego charakter i talenty. Przemiana była nieodwracalna, lecz nowopowstały smok mógł pozostać wśród pobratymców.

Zwolennicy ostatniej teorii twierdzą, że smoki postały jako wynik eksperymentów prowadzonych przez elfickich magów. Czarownicy próbowali nadać magiczną formę emocjom oraz cechom charakteru. Powstałe w ten sposób istoty odzwierciedlały mądrość, spokój, waleczność, odwagę, miłość, lecz także nienawiść i okrucieństwo.

Centaury

Kolejna rasa stworzona przez bogów na Leirze.

Centaury wyglądają jak połączenie konia z elfem. Zostały stworzone przez Ruggara z kamienia i drewna. Są znacznie silniejsze i wytrzymalsze od pradawnych, nie ustępują im również zręcznością, jednak jedynie niewielu z nich posiada zdolności magiczne, w dodatku znacznie słabsze niż jakikolwiek elf. Na uwagę zasługują zdolności bojowe centaurów. Były nadzwyczaj sprawne w posługiwaniu się włóczniami oraz szablami, oraz niezwykle celnie strzelały z długiego łuku, nawet podczas szybkiego biegu.

Centaury początkowo służyły elfom jako strażnicy lub posłańcy, zajmowały sie też pracą wymagającą siły fizycznej. Najlepsi płatnerze oraz zbrojmistrzowie pochodzili właśnie spośród centaurów. Zapewne był to jeden z darów ich stworzyciela.

Centaury wielce umiłowały sobie beztroski galop przez wolne przestrzenie. Krąży wśród nich legenda, że gdy któryś ujrzy spadającą gwiazdę, musi pognać w tamtą stronę. Jeśli będzie biegł wystarczająco szybko i wytrwale czeka go wielka nagroda zesłana przez Ruggara.

Sierść końskiej części ciała centaura zazwyczaj jest czarna, brązowa lub szara. Rzadkie przypadki białej maści świadczą o magicznym talencie. Skóra elfiej części jest jaśniejsza od sierści, jednak tej samej barwy. Centaury są znacznie lepiej umięśnione od elfów, mają dłuższe uszy i mocniej zarysowane kości policzkowe. Zazwyczaj noszą długie, gęste włosy wyrastające im nie tylko z głowy, ale również z karku i górnej części pleców.

Wraz z upływem czasu część centaurów nie chciała dalej służyć elfom. Zbuntowali się i odeszli, by później sprzymierzyć się z pustymi. Uwięziony bóg obiecał im wolność, jeśli tylko pomogą mu w spełnieniu jego wielkiego planu.

Irydzi

Irydzi byli pierwszymi istotami rozumnymi stworzonymi przez pradawnych.

Stworzenie pierwszego Iryda zajęło elfickim magom wiele czasu. Wieloletnie badania zakończyły się odprawieniem skomplikowanego rytuału. W jego wyniku powstała niewielka, bo wzrostem nieprzewyższająca kilkuletniego dziecka istota, choć o postawie dorosłego, gibkiego mężczyzny. Twór pradawnych posiadał podobne do ptasich skrzydła, długie, jasne włosy, błyszczące srebrem oczy oraz lekko wydłużone ku tyłowi czaszki, zaostrzone uszy. Pierwszy z Irydów został nazwany Lei'nion, co po elficku oznacza Wolny.

W ciągu kolejnych miesięcy powstało wielu pobratymców Lei'niona, po dwóch latach założyli oni własną osadę w głębi Narani.

Irydzi uwielbili sobie sztukę, zwłaszcza śpiew, muzykę oraz tańce, choć i pozostałe jej dziedziny cieszyły się niemałą popularnością. Mawia się, że nie ma piękniejszego widoku, niźli podniebny taniec świętujących Irydów.

Irydzi ubierają się w luźne, kolorowe stroje, poza tym nie noszą innych ozdób. Nie korzystają też z butów. Zazwyczaj jeśli Iryd ma na stopach buty oznacza to, że jest on winny jakiegoś niegodnego uczynku.

Bardzo interesujące są również skrzydła Irydów. zmieniają się one wraz z humorem niewielkiej istoty, błyszcząc śnieżną bielą w chwilach radości i ciemniejąc w smutku. Nabierają delikatnie czerwonej barwy gdy Iryd jest rozgniewany, fioletowej gdy przestraszony, zielonej wyciszony i spokojny, brązowej zdenerwowany, żółtej podekscytowany, błękitnej zniecierpliwiony. Zmiany są te jednak zazwyczaj niemal niedostrzegalne. By ślad był wyraźny natężenie uczuć musiałoby być naprawdę olbrzymie.

Irydzi wykazują nadzwyczajny talent do magii, są na nią wyjątkowo wyczuleni. Potrafią ją kontrolować instynktownie. Gdy Iryd korzysta z magii, jego skrzydła zyskują złoty poblask. U wyjątkowo uzdolnionych osobników ów szlachetny blask utrzymuje się przez cały czas.